آفتاب صبح بهار

هوا هواي بهار است و باده باده ی ناب

به خنده خنده بنوشيم ، جرعه جرعه شراب

در اين پياله ندانم چه ريخته اي ، پيداست

كه خوش به جان هم افتاده اند آتش و آب

فرشته رويِ من ، اي آفتاب صبح بهار

مرا به جامي از اين آب آتشين درياب

به جام هستيِ ما اي شراب عشق ، بجوش !

به بزم سادۀ ما ، اي چراغ ماه بتاب

گل اميد من امشب شكفته در بر من

بيا و يك نفس ، اي چشمِ سرنوشت بخواب

مگر نه خاك رهِ اين خرابه بايد شد ؟

بيا كه كام بگيريم از اين جهان خراب

فریدون مشیری

اهـــــــــتزاز

من ٬ در آن لحظــه ٬ کـــه چـــشم تــو بــه من مـــی نــــگرد

بــــرگ خــــشکیده ایــــمان را

در پنـــــجه بـــاد

رقــــص شیــــطانی خــــواهش را

در آتــــش سبز!

نــــور پــــنهانی بـــخشش را

در چـــــشمه مــــهر

اهــــــتزاز ابـــــدیت را مـــی بـــینم

بــــیش از ایــن ٬ سـوی نـــــگاهت ٬ نــــــتوانم نــــــگریست

اهـــــــــتزاز ابـــــدیت را

یـــــــارای تــــــماشایــم نــــیست

کـــــــــاش می گفـــتی چـــیست

آنـــــچه از چشـــم تـــو ٬ تـــا عــــمق وجـــودم جـــاریـــــست.

 

مشیری

من به احسـاس غریبانـــه خود آگاهمــ

چشمــهایم را می بـــندم

بغــض هــــایم را مـــی شکنم

و... ســـکوت مــــی کنم

در حسرت تکرار لحــــظه های با تو 

در اندوه روزهایی که بی تو خواهند گذشت

و من..

در خلـــوت لحـــــــظه هــای عـاشــــقانه ام

به گــرمای حضــــورت مـــــغرورم

و این ﺩﯾـــﻮﺍﻧﻪ ﮐــﻨﻨﺪﻩ ﺗــﺮﯾﻦ ﺣـــــﺲ ﺩﻧـﯿﺎﺳﺖ !

 

ه......وا

آسمان اشــــک می ریـــزد...

برای لبـخند خورشیدی که اجبـــــاریست

برای ابـــــرهایی که دیگــــــــر رنـگـشان تـکراریست

نســـیمی که بی جهــــت در آســمان باقیـــست

و زمــین و هـــوایی کــه آب در آنــها جـــاریـــست

.

.

.

تنـــها هـــــوای تـــوست کـــه زیــر چــــــتر دلـمـ خـــالیـست

مـــلالی نـــیست...

ایـن دلــــ بـــه هـوایـــــت هـم راضـــیست

سایــــــــه

چشـــــمانم دوخـــته بــه کــــوچـــه هــای ســـرد

مـــــــنتظر گـــرمای قــــدم هایی ایــــست...

کـــه بـــی خـــبر راه گـــم کـــرده اند

چون درختی در صمــــیمـ ســـرد....

کـــه شـــاخه هـایـــش، دلــــتنگ غـــنچه های بـــهاریست

دلتــــــنگ بــرگـــ هـایی کــه عاشـــقانه پـــرواز کـــردند

منـــــــــــتظر قـــدم های ســـــردیــست...

کــه بـــــوسه های ســــرد زمـــــین را بـــی بـــهانه پــــاسخ می دهــند

دلــــم در انــــتظار کـــسی ایست کــه سایـــه ای بــیش نــــیست

دلـــخوشم بـــه ســایــــه ای کـــه خیـــالیـست...... نیـــــــست.

غمگیـــــن چـــون پائـــیز...

پــــائــــیزکـــم ..... ســــلام

درود بـــر تــــو ای امــــــید خــــزان

قـــدم هــــایم خــ ـش خــ ـش بـــوســه هــای ســـردت را دلــــتـنگـــند

بـــوســـه هـــای بـــی ریـــا و بـــی ادعــا

مــــیان نــــغمه هـــای نــــــمـ نــمـ بــاران

و سکـــوت بـــــی حاصــــل غــــم

که آوای چـــکاوکـــ خــــــیال را می شــــــکنـــد.

به تــــوان تــــنهایی...

تنـــهایی سهــمی ایـــست بــــی انــتها

بــــــا هیــچ کس نـــمی توان تــــقسیم کـــرد

در چــــیزی نـــمی توان ضـــرب کــرد

بــــــا چــــیزی نـــمی توان جـــمع بـــست

حـــــتی کـــــــــمی هـم کم نــــمی شود

فــــقط و فــــقط بـــه تـــوان مــی رســــد

چه غریب اســت ایـــن تــــنهایی...

لحـــضه های سپـــــید...

لـــحظه ها بــاورم نــمی کـنـنـد

روزهــا تـــکرار بـــی مــفهــومی دارنــد

بـــــغضی، ســـالهاسـت ســـردرگــم  پـــی مـــن مــی گـــردد

انـــگار غـــمی بـــــیهوده، سپـــیدی ســال را بــه تـــصویر می کــشد

و صــــدایی نــگران دیـــوار نــــگاهم را نــــقاشی می کـــند

بـــا قـــلمی بـــه روشــنی دقــیقه هــای ســرد حــبس شده

و رنـــگی بــه ســادگی مـــفهوم آســــمان.

ســ کــــــ تــــ ــه...

قـــلــب کــوچــکــش مــــــی لـــرزیــد... 

دســــت هـــایـــش نـــای تـــرســیـدن نــداشــت

شـــــک داشــــت دلــــش لــــرزید یـــا زمـــیــن!

چــشمــانـــش فــریــاد تــلــخی داشــت

پـــلـــک هــایـــش خــیس بود از فــریــاد مــادر

نـــگاه کــوچکش تمنــای خــواهـش داشــت 

مــــــــــی دانــــــســت....

تـــــرس در آغــــــوش مــــادرش بــــی مــــعــنــــی ایـــست...

امــــــــــــــــــــا....

نــــــــمی دانـــــســــت....

ســـکتـه زمـــین بســــــــیار......مــعنــی تـــلخــی ایـــست...

در شــــوک آذربــایـــــــجان بـــودیم کــه بــــوشهر لرزیــــــــــــد

میمــــ مثـل مـــردن...


عــجـیـــب تــربـن ســـــفری کــه بـــشر نـاچـار بــه تــجـربــه اســت

دنــــیایـــی دیــگر اســت انــــگار

دنــــیایــی بــــــی اخـــــتـیـار

دنــــیایــی در تـــلــئلــو ابــــــهام

ســــفری چــون ســـرودن یـــک آواز

رازی بــه زیـــــبایــــی یــــک پــــرواز

بـــــعضی وقــــت هـا دردهـــایت را پــــر ِ پـــرواز مــی دهــد

و چــــشم هـــایــت را شـــوق ِ فـــریــاد

کاشــــــ مــی تـــوانــــستم خــــواب بــــبــینم

هــــر آنـــــچه کـــه در آرزوهـــایـــم پــــیداست

خوابـــــــ ِ یــــک آرامــــش بــــی کـــران در آن ســوی کـــــلبه خـــــیالی

انـــــگار خــــواب یـــک مـــرگ مــــوقت اسـت

مــــرگی مــــوقت بــــرای یــــک خــــواب هــــمیشـــگی

شــــاید هـــــم ردپــــای مــــردن بــــــاشد

تــــــا شــاید تـــــرســـ کــــمی در ذهـــــنمان آرام بـــــگیرد

کاشــــــ دردهــــایمان هــــم از تــــــه دل خـــواب بــــودنـد

تــــا فـــــرصتی مـــــی یــــافـــــتیم بـــرای بـــا هــم بــودن

سکـــوت دلـــتـنگـی...


ســــــــکـوت بــهــانـــه ایــــست بـــــرای نـــوشــتــن

و نــــوشــتن دلیــلی ایــــست بـــرای دلـــتــنگی،

دلــــتـــنــگی نـــدایی ایـــست بـــرای فـــریاد

و فــــــریــاد سکوتــی ایــــست بــی رحـم،

دلـــــم تــنــگ می شـود گـــاهی...

هـــــــــرز گــــاهی...

هـــــر چــــند کــــوتاه ولی بسیار بلــــــند...

هـــــر دم، بـــــی ربـــــــط مـــــی شـوم بـــی تــــو...

هـــــر بــــار، بـــــی خـود مـــی شـوم بـــــا تــــو...

و آرام می شــوم بــا موسیقی حرفــهایـــت

و ســـمفونی تاریــــک چشـــمهــــایت،

و بــــــاز دلــــــــــــــتـــنـــگ...

کـــه بــــــهانه ایــــست بــــرای نــــرفـــتن

و دلـــیـــلـی ایــــست بــــرای مــــانــــدن.

......

بـاز محــرم شـد

ولـی نیــــــامــــدی....

دوبـاره دلـی شـکـسـت

ولـی نیــــــامــــدی....

بــاز هــم کربــــلا بـه شـوق دیــدار تـــو

ســراسر غــرق خــون شـــد

ولـی نیــــــامــــدی....

چـشم هـا در انتــظارت ای گـل زهـرا

 دوخــته شـد بـه درِ درها 

ولـی نیــــــامــــدی....

بـهار و پــائـیز زمـان

در انتـــــظار سبــز خــزان

گـــشـتـند گـــرداگـــرد جـــهـان

تــــا بــیــابـــند شـایــد امــــامِ  زمــــان

ای امــــیر دلــهــای عـاشـقـان

ایـن درد بـــا کــه گــویــم....

که نیــــــامــــد ه ا ی....

                                                             یـــــا صــاحــب الــــزمـــان

دلــــربـــــا...

صـــــدای تــــــو را دوســــت دارم...

دلــــ ها با صدایـــت راه گـم مـی کنــند...

بنـــواز کــــه تــنشــه آهنـــگم...

آهنــــگی بـــــی مطــرب...

بــــی رنــــــــــــــــگ...

بــــی صـــــــــــدا....

بــی مـــقدمـه...

بــی آه... ـــــنـــگ...

آهـنــگــی هـــمــیـــشه گـــی....

آه... که چه سرد میخوانی صدای عـــشق را...

به خاطــر بســپار...

نگاه صدایت در تبـــسم همیــشگی چشم های مــن پـــنهان است...

تــــــوهــــــم

بـــاورم نــمی شـــود...

چشــــم هـــایــــت به من خندیـــــدنـــد...

اشکـــهایـــــت آواز تــــلـــخــی ســر دادنـــد...

پـــلــکـــــ هــایـــــت بی اخـتـیــار گــــم شـدنــد...

سـردی دسـت هـایـت، دل گـرمــی چشــمـهایـم شـدنـد...

بی آنکـــــه بفهمند خــــــنــدیــــدن چشم های من همیشه گیـــــــ ... ــسـت...

مثـــــــل پایــــیز

ســـردی دســـت هــایــــت...

خشـ خشـ کفــش هایـت...

خـــنــــده رنــگــهـایــــت...

بـاران چشمــ ــهایـت...

غم بـی انتهایــــت...

زردی برگـهایـت...

زیبایی هایت...

.

.

.

بیــــ ...

همـــــ ...

تــــــــــا ...

ســـــــت ...

از تو عبور میکنم فقط نگاه میکنی

از تو عبور میکنم فقط نگاه میکنی

من اشتباه میکنم تو هم گناه میکنی

ازم عبور میکنی ببین سقوط میکنم

به من نگاه کن بزن فقط سکوت میکنم

از تو عبور میکنم فقط نگاه میکنی

من اشتباه میکنم تو هم گناه میکنی

به من نگاه کن نترس، من به تو مبتلا شدم

به موج میزنم ببین چه ساده نا خدا شدم

به من نگاه کن بگو کجا رو زیر و رو کنم

کدوم گلایه رو بگم چه دردی آرزو کنم

به من نگاه کن برو فاصله باورم بشه

در انتظار بودنت عذاب آخرم بشه

"احســـــــــان عیلــخانــی"

بیـــــــ تفاهمـــ

زندگی سوء تفاهمی که با من بی تفاهم مانده است

و من باز بی تفاهم تر از همیشه...

غرق در تفاهم بی تفاهم مانده ام

زندگی سوء ات را نمی خواهم

تفاهمت کجاست؟

نمی بینی بی آنکه بفهمم می فهمم

و بی آنکه بدانم می دانم!!!

با من چه کردی که نفهم مانده ام.

تولد دوباره...


تاریخ برایم تکرار تکراریست

و گذشته برایم تکرار تاریخ

و تاریخ برایم تاریک‌ تاریک

کاش دوباره متولد میشدم

و یا جور دیگر متولد میشدم

یا اصلا...

متولد نمیشدم

حال که هستم

پس زندگی خواهم کرد

به وسعت تاریخ

حتی اگر تکراری باشد.

چه لطیف است حس آغازی دوباره،

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس…

و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!

و چه اندازه شیرین است امروز…

گاه!!!


گاه می رویم تا برسیم.

کجایش را نمی ‌دانیم

فقط می‌ رویم تا برسیم ...
بی خبر از آنکه همیشه رفتن راه رسیدن نیست

گاه برای رسیدن باید نرفت، باید ایستاد و نگریست

باید دید، شاید رسیده ای و ادامه دادن فقط دورت کند

باید ایستاد و نگریست به مسیر طی شده ...
گاه رسیده ای و نمی‌ دانی

و گاه در ابتدای راهی و گمان می کنی رسیده ای

مهم رسیدن نیست، مهم آغاز است

که گاهی هیچ روی نمی دهد

و گاهی می شود بدون آنكه خواسته باشی!!!

A.....دمـــــــ


چشمانم گشوده شدند

پلکهای سنگینم دوست داشتند سنگین بمانند

تا پرده ای باشند بر حقایق 

بشری را دیدم که انسانی را بی دلیل می خواند

آ د ـــــــــــــــــــــ م 

یادم باشد روی آیینه اتاقم بنویسم

آد ــــم

تا یادم نرود چه بودم و چه هستم

یادم نرود مخلوقات مرا اشرف خود می دانند

کاش میشد " آ " را بدون  دم  گذاشت

تا شاید بفهمیم بی" آ " دمیم

و شایـــــــد...

برزگترین دروغ را آسمان یادم داد

وقتی ماه و ستاره به آن بزرگی را کوچک نشانم داد

و فاصله اش را کوتاه...

و این شد کـــــه

شدم آدم بدون د ــــــم

فــــواره خــواهـــــش

امشب دوباره غرق در تمنای دیدنت

سرمه ی انتظار به چشمانم میکشم

امشب دوباره تو را گم کرده ام

میان آشفته بازار افکار مبهمم

توی کوچه های بی عبور پاییزی

دستان گرمت را .. نگاه مهربانت را .. شانه های بی انتهایت را

منتظر نشسته ام




؟؟؟

کهکشانها کو زمینم؟
زمین کو وطنم؟
وطن کو خانه ام؟
خانه کو مادرم؟
مادر کو کبوترانم؟
من گم شدم در تو یا تو گم شدی در من ، ای زمان؟...

حسین پناهی

کـــوچـــه آخــــر


خوب دیـــگه ...

به انتهای کوچه زمســــتون رسیدیم

امیدوارم آخرین کوچـــه مـون نباشــه

کـوچــــــه بهـــــــــار مــی بینمتـــــون

هـر چــی آرزوی خوبـه مــال مـــــــا...

عیــــــدتـــون عســـــــــــــــــــــــــــــل

 

نـفـــهـــم


دیــــــر آمـــــده بود

زود می خواست بفهمـــد

ولــــی دیــــر فـــهـمیــــــد

کـــه زود بــــاید بـــــــــرود

ترانه دوستی

 
از ته دل ترانه دوستی را می سرایم

تا دوستیمان رنگ بی رنگی بگیرد

بسیار ترانه ها بودند که تو را میسرودند

در دل بی زبان بی رند  

تا بدانند قلب هایشان بی پرده شاد است

و دل هایشان بی جهت صاف است

ترانه فقط ترانه است

پس

کمی برایم ترانه بیاور...

فعلا...


دوستان خوب من

شاید مدتی نباشم

حلالم کنید

به امید دیداری که هرگز ندیدمش

شاید فردایی در کار نباشد

خداحافظ همین حالا....

ایستگاه آخر


درون ایستگاهی ایستاده ام  

که مسافرانش خسته از راه زندگی...

مجال پیاده شدن ندارند

گویی بیهوده سوار قطار زندگی شد ه اند

هیچ کدام از قطارها، شهر مرا  به یاد نمی آورند

شهر من جاییست...

که قطار زندگی سالهاست از آنجا عبور نمی کند

مردم آنجا نمی دانند زندگی چیست

آنها در خیالشان...

زندگی را یک معجزه می دانند.

راستی...

زندگی رسم خوشایندییست؟

هر کجا باشم و هستم آسمان مال من است؟

به هوای قطار زندگی

سالهاست منتظرم

انتظاری غرق در توهم

شاید این ایستگاه

ایستگاه آخر من است.

  خدایا دلم خیلی پره...

از خدا برای خدا


خدای خوبم

زندگی سخت ترین امتحان من است

کمک کن زندگی را آنگونه که تو میخواهی سر کنم

 خدایا بگیر از من هر انچه که تو را از من میگیرد

دعام کنید بچه ها...

 

شاید برای شما هم اتفاق بیافتد!!!


دلم عجیب دلتنگ است

دریای وجودم منتظر موج هاییست

تا مرا با خود به روزهایی ببرد

که خورشید دلم در آن غروب کرده باشد

و هوای آبی دلم پر از ابرهایی باشد

که بی ریا مرا دوست دارند!

قایقی در دلم گم شده است

منتظر طوفانی است

که سالهاست...

در انتظارش بادبان هایش پاره پاره شده اند

طوفان من

سالهاست منتظرم

مرا چشم انتظار مگذار

گفتگو با خدا

 
خواب دیدم در خواب با خدا گفتگویی داشتم 

 خدا گفت : پس میخواهی با من گفتگو کنی ؟

گفتم : اگر وقت داشته باشید 

 خدا لبخند زد

 وقت من ابدی است 

 چه سوالاتی در ذهن داری که میخواهی بپرسی ؟

 چه چیز بیش از همه شما را در مورد انسان متعجب می کند ؟

خدا پاسخ داد …

 این که آنها از بودن در دوران کودکی ملول می شوند 

 عجله دارند که زودتر بزرگ شوند و بعد حسرت دوران کودکی را می خورند  

 این که سلامتی شان را صرف به دست آوردن پول می کنند

و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتی میکنند 

 این که با نگرانی نسبت به آینده فکر میکنند 

 زمان حال فراموش شان می شود 

 آنچنان که دیگر نه در آینده زندگی میکنند و نه در حال 

 این که چنان زندگی میکنند که گویی هرگز نخواهند مرد 

 و آنچنان میمیرند که گویی هرگز زنده نبوده اند 

 خداوند دست های مرا در دست گرفت و مدتی هر دو ساکت ماندیم 

 بعد پرسیدم …

 به عنوان خالق انسان ها ، میخواهید آنها چه درس هایی اززندگی را یاد بگیرند ؟

 خدا دوباره با لبخند پاسخ داد 

 یاد بگیرند که نمی توان دیگران را مجبور به دوست داشتن خود کرد 

 اما می توان محبوب دیگران شد 

 یاد بگیرند که خوب نیست خود را با دیگران مقایسه کنند 

 یاد بگیرند که ثروتمند کسی نیست که دارایی بیشتری دارد 

 بلکه کسی است که نیاز کم تری دارد

 یاد بگیرن که ظرف چند ثانیه می توانیم زخمی عمیق در دل کسانی که دوست شان داریم ایجاد کنیم 

 و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد 

 با بخشیدن ، بخشش یاد بگیرن  

یاد بگیرند کسانی هستند که آنها را عمیقا دوست دارند  

 اما بلد نیستند احساس شان را ابراز کنند یا نشان دهند 

 یاد بگیرن که میشود دو نفر به یک موضوع واحد نگاه کنند و آن را متفاوت ببینند 

 یاد بگیرن که همیشه کافی نیست دیگران آنها را ببخشند  

بلکه خودشان هم باید خود را ببخشند 

 و یاد بگیرن که من اینجا هستم 

همیشه و همه جا...

ریتا...